§ ¶fibulafractuur
nadat ik nieuwe woorden leerde op de ehbo, zoals dat ik 'niet trajeerbaar' zou zijn (de taalgebruiker in mij kromp harder ineen dan de rest van mij na de val deed), ging ik op zoek naar een huisarts. nummer drie had er tijd voor, tussen de middag. nadat ook hij zijn hart luchtte over de lompheid van de ehbo van gooi-noord was het de kunst een afspraak te bemachtigen op de röntgen.de tweede keer bellen en een lange wachttijd later kreeg ik een afspraak toegewezen voor 24 uur nadien. dat viel precies samen met de tijd dat dochter moest worden opgehaald van de psz. na veel bedelen mocht ik wel eerder komen om te kijken of ik wellicht ergens tussen gewurmd kon worden. en zo geschiedde. om 10 uur zat ik er braaf met de kleinste. gelukkig kon ik uiteindelijk inderdaad drie kwartier eerder belicht worden.
we zagen een keurige breuk helemaal bovenin het kuitbeen, geen dislocatie oftewel hij zat nog op zijn plek. en een scheur een paar centimeter lager. dus mocht ik... naar de ehbo voor behandeling. gelukkig zat er ander personeel dan de dag ervoor. na afhandeling van de formaliteiten werd ik naar de wachtkamer gestuurd. daarop zei ik: maar ik moet eerst dringend mijn andere dochter ophalen. en toen kreeg ik van drie kanten een uitgebreide preek dat ik zo echt niet kon gaan rijden of sowieso lopen...
ik kon het niet laten om te antwoorden dat dat kennelijk wel mee zou vallen als ze me een dag eerder nog wegstuurden.
er was in ieder geval geen andere oplossing, dus een klein uur later zat ik alsnog in de wachtkamer, nu met twee kleintjes. omdat er gedreigd was met gipsen flink rondgebeld en uiteindelijk een beroep moeten doen op mijn vaste hulptroep, die al zo veel heeft gedaan dat ik dat bezwaarlijk vond. tot mijn grote geluk hoefde ik echter niet in het gips. een flink drukverband erom en miep kon weer naar huis. wel heel lekker om dan iemand naar de winkel te kunnen sturen en zelf even te kunnen blijven zitten. hulptroep vindt me een stoer wijf, tien dagen rondlopen met een gebroken been. voor mezelf was vijf dagen ook wel zat geweest, jammer dat er nog vijf nodig waren om behandeld te kunnen worden.
overigens dikke complimenten voor sos international, die namens de za verzekering bijna tot vervelens toe belde om te vragen hoe het met me ging en wat de voortgang was.
§ ¶niet mijn zorg
een week geleden struikelde ik en ging ik languit de straat over. mijn linkeronderbeen deed erg zeer, maar ik had het druk en ik kon me nog bewegen. in de dagen daarna werd de pijn eerder meer dan minder en op zaterdag dacht ik: ik moet onderhand eens naar een arts. nico kwam net aan vanaf schiphol en beaamde dat ik beter eerst onze verzekering kon bellen in za. naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto is financieel een stuk verstandiger met toestemming vooraf.gisteren eindelijk alles rond met johannesburg, maar toen kreeg ik het niet meer voor elkaar om voor kinderbedtijd de hele meute mee te slepen. dus vanochtend de driejarige naar de psz gebracht en zo snel ik kon met de kleinste naar gooi noord voor die x-ray. ha! ik zie net op hun voorpagina: "Met professionele medewerkers en ervaren medisch specialisten, die dag en nacht voor u klaar staan." maar in het echt gaat het heel anders: ze hebben me weggestuurd.
eerst moet ik naar mijn huisarts. ik zei: die houdt praktijk in johannesburg, dat had ik u net verteld. nou dan een huisarts bij uw logeeradres. heeft u een telefoonnummer van een huisarts voor me? vroeg ik. nee, hoezo? nou, u bent hier een ziekenhuis, is die vraag zo raar? het antwoord was: u vraagt maar aan een buurvrouw. ik verzin het niet.
witheet werd ik van de niet-betrokkenheid, geen woord van medeleven of excuses voor hun lompheid. gaat u vooral lekker weg, dat was de houding van de mensen op de ehbo. wat ik zei ging het ene oor niet eens in. toen ik - boos, pijn, maar heel rustig - mijn feedback uitsprak dat ik het een heel rare ontvangst vond na een normale zorgvraag werd de manager op me af gestuurd...
§ ¶volop nederland
sinds een week in nederland en volop in de prijzen: sinterklaas alom, sneeuw... mooi hoor.
§ ¶koelkast
aan het eind van de middag kwam hij terug met twee giechelige vrienden en hun auto. en zo kwam die matras meteen goed van pas.
§ ¶beesjes in de tuin
kom thuis, halverwege de ochtend, staat me van heel dichtbij een beesje aan te kijken. een rooi hartebeesje. en na even turen door de laag hangende bewolking (regenseizoen...) kwam ik erachter dat ie al z'n vriendjes bij zich had. zij hadden kennelijk ook last van het slechte zicht, want bij het minste geringste zag ik ze de hele ochtend een eind verder galopperen.
§ ¶legende is niet meer
als mensen mijn voornaam niet verstaan grap ik weleens lekker arrogant dat het hetzelfde is als miriam makeba. een gewaagd grapje want mama africa is bijkans even heilig als madiba, nelson mandela.zojuist las ik dat ze er niet meer is. gestorven in het harnas, een hartaanval toen ze van het podium af kwam.
§ ¶improvifeestje
oudste dochter wordt 3 en we gaan een partijtje houden. zoals hier gebruikelijk zijn we naar een, hoe heet zoiets in het nederlands, een venue gegaan, een terrein dat geschikt is voor buitenfeestjes, met een keuken erbij enzo. zeker een maand geleden de afspraak gemaakt en we zouden nog nader doornemen hoeveel mensen er dan kwamen.maandag waren ze dicht, merkten we toen we wilden gaan eten in het restaurant ernaast. gisteren dus speciaal erheen voor de laatste afspraken. en dat was maar goed ook - dat ik er was en niet alleen maar even opbelde. want wat bleek: het (witte) management had op vrijdag de benen genomen wegens onvrede over iets onduidelijks, het voltallige (zwarte) personeel in totale verwarring en onzekerheid achterlatend. zoals hier niet ongewoon was er geen enkele vorm van overdracht gedaan.
dus werd ik ontvangen met niet al te enthousiaste gezichten: alweer een feestje waarvan ze niks wisten! help!
wat dan ook weer goed plaatselijk gebruik is is ons maak 'n plan oftewel we bedenken er wat op en goochelen het weer mooi aan elkaar. de manager van het restaurant deed zijn best. 't is maar goed dat wij ook niet vies zijn van een flink potje improvisatie. het wordt anders, maar het komt goed.
§ ¶per ongeluk goed
wat dan weer niet veranderd is is mijn uitstelgedrag. juist omdat er zo veel andere dringende dingen liggen te wachten gaat het erg goed met nano. ik trek me op aan het doorpezen van een virtueel maatje (als in: ze bestaat echt en we kennen elkaar ook live, maar we zien elkaar gewoonlijk online) en omdat we allebei later in de maand geen schrijftijd hebben zitten we lekker tegen elkaar op te bieden om nu al zoveel mogelijk te produceren. wat er voor mij, uitsteller en deadline junkie par excellence, toe leidde dat ik in drie dagen tijd een kwart van nano voor elkaar heb. ik schrok er zelf van. maar ik ben wel enorm trots op mezelf.
moet ik er wel even bij vermelden dat elefteria een heuse fictieschrijver is. haar verhaal heeft elk jaar een kop en een staart een een plot, allemaal van die dingen waar ik in het echte (werk)leven bijzonder op gesteld ben. mijn eigen nano-tekst ontbeert dat deerlijk. en dat werkt een soort van bevrijdend, omdat het in al mijn andere productie altijd wel zo is.
§ ¶nano nano
er ligt nog een hele stapel emails op antwoord te wachten en een kluit andere klussen die niet minder dringend zijn. maar het is wel november. en dat betekent dat nanowrimo is begonnen. de jaarlijkse gekte om in een maand tijd 50.000 woorden te schrijven.waarom? om nou eindelijk eens echt te gaan schrijven. niet elk woord meteen redigeren, maar kilometers maken. omdat het je laat zien dat het reuze meevalt om zoveel tekst te produceren in je vrije tijd. om af te komen van het idee 'ooooooit ga ik een boek schrijven'. waarom niet nu? terwijl er over de hele wereld 120.000 mensen met je meedoen, elk zwoegend op zijn eigen boek?
voor de lezers die me niet zo goed kennen, ik ben vijfentwintig jaar lang beroepsschrijver geweest in allerlei hoedanigheden. en die verschillende rollen hebben ook iets te maken met mijn huizenhoge writers' block - ik ging maar wat anders doen toen het broodschrijven echt een probleem werd. vijf jaar geleden ben ik aan nano begonnen om dat obstakel eens een flinke schop te geven. en het werkt!