hij wil me niet meer zien... en daar ben ik heel blij mee, want ik heb het over de orthopeed. vandaag was het weer tijd voor controle. die vinden plaats op de eerste hulp en ik ken inmiddels wel zo'n beetje iedereen die daar werkt. de zuster die alvast de wond kwam inspecteren zei 'hallelujah! eindelijk!' en zelf was ik ook tevreden over hoe het de laatste week vooruit ging.
er hoeven geen pleisters meer op - al doe ik nog wel een tijdje van die speciale, om een mooiere genezing - de steunkous hoeft niet per se meer aan, als de zwelling zich gedraagt tenminste, en ik hoef niet meer terug voor controle. ik zal ze nog missen, daar op ongevalle.