ik schreef er al eens eerder over, over ons plaatselijke postkantoor. niet de brievenbus waar jullie papieren attenties liefdevol worden ontvangen, maar het nieuwe staats-postkantoortje dat onverwacht verscheen bij de nieuwe aanbouw van de winkels een endje verderop (the leaping frog, voor wie het wat zegt). het werd een mooi postkantoortje. en ik was er erg blij mee, want voor de brievenbus moet ik of naar het zuiden, of naar het noorden, in beide gevallen een roteind weg.
een mooi postkantoortje. maar wel een erg ontoegankelijk postkantoortje. maandenlang tuurde ik smachtend door de ruiten. want het was af, helemaal af. en toch niet open. wat zou er aan de hand zijn?
ze hebben nog geen telefoonlijn, zei het buurbedrijf. wel een beetje gek, want buurbedrijf zelf had al maanden telefoon, en zij zijn geen collega-staatsdienst. ze hebben nog geen kluis, zei de bewaking van een ander buurbedrijf. mmm... zou kunnen...
wij weten het ook niet, zeiden de andere twee postkantoren, die consequent naar elkaar verwezen voor meer info.
maar vandaag, vandaag was het ineens zo ver. ik kwam bij de noorderlijken en ze antwoordden zowaar dat het fourways-filiaal open was! nou, mijn mond in ieder geval wel. wijd open viel mijn kaak, van verbazing.
het was bijna sluitingstijd en dus avondspits, maar ik sprintte natuurlijk meteen naar de leaping frog om te kijken of het waar was (tis wel afrika he; een antwoord is nog wel eens dat wat ze denken dat je graag wilt horen). en het was waar! ongelooflijk. postcrossen wordt nóg leuker. want post kun je alleen afgeven in een postkantoor, brievenbussen staan louter daar. dat wordt nu een boel makkelijker. en binnenkort ook weer bijzondere postzegels, beloofde de leuke dame aan het loket. en ik werd ook nog bedankt dat ik ze steun met dat kaartjesuitwisselproject. wow.
º ~ º ~ º ~ º ~ º ~ º ~ º ~ º ~ º Fijn voor je… en ja, postcrossing moet ik ook weer eens gaan doen. leuk.