Archives

Next Archive Previous Archive

August 2011
July 2011
June 2011
May 2011
April 2011
February 2011
January 2011
June 2010
April 2010
March 2010
December 2009
November 2009
October 2009
September 2009
August 2009
July 2009
June 2009
April 2009
March 2009
February 2009
January 2009
December 2008
November 2008
October 2008
September 2008
August 2008
July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
March 2008
February 2008
January 2008
December 2007
November 2007
October 2007
September 2007
August 2007
July 2007
June 2007
May 2007
April 2007
March 2007
February 2007
January 2007
December 2006
November 2006
October 2006
September 2006
August 2006
July 2006
June 2006
May 2006
April 2006
March 2006
February 2006
January 2006
December 2005
November 2005
October 2005
September 2005
August 2005
July 2005
June 2005
May 2005
April 2005
March 2005
February 2005
January 2005
December 2004
October 2004
September 2004

Calendar

About

archiefpagina van weblog zonzij, berichten vanuit afrika.
zomer/herfst '04: ivoorkust
sinds december '04: zuid-afrika

heutes paradies

Linkdump

§ drie keer groot plezier

(de officiële foto's zijn nog niet op mijn laptop gearriveerd)

§ vliegeren

het was leuheuk!! weer een hobby erbij. en die twee angsthazen, broer en zus? die zaten van voor tot achter te grijnzen van genoegen.
morgen foto's.
tipje: niet gaan springen als je erg verkouden bent. het kost je uren om je oren te klaren.

§ scherven

twaalf jaar (minus drie weken) nadat ik mij met mijn maatjes vreselijk heb ingespannen is het dan toch zover: mijn dierbare bierglas ter herinnering aan de heineken vierkamp is gesneuveld. tsja, de visite kon er ook niks aan doen.

zoals schoonmama al opmerkte, het lijkt wel een vorig leven. met de liefde had dat wel iets te maken; we woonden 80 km uit elkaar en dan worden de weekeindes kostbaar. toch was het leuk. elk jaar in maart denk ik nog aan de head en de heineken; in die volgorde uiteraard als oud-willem3'er. de voortdurende inspanningen van broer en schoonzus helpen ook om het hoog in de aandacht te houden.
misschien toch maar eens kijken in dit droge land?

§ bomen over bomen

de bomen achter ons huis had ik nog altijd niet gedetermineerd, foei. nu we gasten hebben voor wie de flora en fauna hier nieuw is liggen alle boeken (van mijn game ranger opleiding) onder handbereik. hoog tijd om nu eindelijk eens uit te zoeken wat het zijn.

we keken, we zochten, we kozen en keurden af. we keken nog eens beter en zochten verder. maar alles leek er toch net niet genoeg op. het leek wel alsof ze helemaal niet in de boeken stonden?

dat klopte. vanmorgen waren we bij toeristentrekker het apartheidmuseum en zowaar, daar staan dezelfde bomen. er stond ook een groepje chauffeurs annex gidsen van toeristenbusjes. de vraag was gauw gesteld: heren, wat zijn dit voor bomen?

een blue gum! riep er een meteen; die komt uit australië. nee joh, zei een ander. het is een ... [vul zulu-woord naar keuze in, volgens mij zei hij mzani] - oftewel een gum tree. eh ja, heel wat anders natuurlijk.

§ springweer

onderweg met de gasten kwamen we langs een bordje: verderop deed men aan bungyjumpen. of ik meeging als ze dat ging doen, daagde schoonzus uit. nou vind ik van een brug springen met een touw om je voeten nogal een zinloze bezigheid, en dat zei ik ook. wetende dat de hele familie hoogtevrees heeft kwam ik terug met: maar als je nou wilt parachutespringen ga ik met je mee.

zondag zijn we de klos. nico's 'oude' baas springt in de nationale ploeg en vroeg al tijden of nico niet eens mee wilde, dus dat was snel afgesproken. van de schrik bedacht schoonzus pas veel later dat er dan ook gevlogen moet worden. moedig is ze wel, want ze hoopt zo meteen van haar vliegangst af te komen.

§ deemoed of niet

eind van de middag de tweede les gehad, pardon, het tweede college. en het is me een partij vermoeiend! nee, niet de lesstof. wel de werkwijze.

het was de bedoeling dat we zouden gaan discussiëren. we hadden ons allemaal flink ingelezen en daar zouden we het over gaan hebben. maar ja, daar kun je als mondige nederlandse niet zoveel mee. want alles wat verder doorgedacht is dan de voorgekauwde tekst wordt door de prof als insubordinatie opgevat. en dan vond ik nog dat ik al zoveel geleerd had over de cultuur hier. ik houd me ontzettend in, steek pas mijn hand op als er helemaal niemand anders met een antwoord komt en probeer het allemaal zo beleefd mogelijk te verwoorden. steeds krijg ik de kous op de kop. doe ik toch nog niet genoeg mijn best. schele hoofdpijn kreeg ik ervan!

§ doorbakken

voor het thuisfront: nico's moeder en zijn jongste zus zijn veilig geland. schoonmama reist heel wat af de laatste jaren, maar zus in kwestie was nog nooit voorbij 1x griekenland geweest. die zal het wel een lange zit gevonden hebben!

het is de laatste dagen belachelijk warm, we gaan morgen maar heel voorzichtig beginnen met die hollandse bleekneuzen. we zitten de helft dichter bij de evenaar en 1500m hoger de atmosfeer in... smeren!

§ papieren tijgers

via de rommelige dagen zijn we er bijna doorheen voor deze sessie. de rookmelders die vorige maand zouden komen werden vandaag alsnog geïnstalleerd. de offerte voor de egalisatie van de oprit kwam vandaag alsnog, drie weken later. er zit ineens flink schot in het papierwerk van dochter. we zijn elk weer twee keer geröntgend (want op de een of andere manier moeten we altijd twee keer, er gaat steevast iets mis). er hoeft geen nieuwe brief van de universiteit voor mijn studievergunning, het oude krabbeltje is afdoende (tenminste, naast zes andere documenten uiteraard). de tv-reparatie is in gang gezet met een melding. we hebben uitgevonden waar die ene bouwmarkt zit die onze gasflessen levert, want we willen er een rekening openen zodat het niet meer contant hoeft. we hebben onze vingerafdrukken laten nemen bij de politie, waarna de hele zwik persoonlijk in pretoria afgeleverd moest worden zodat we over zes weken een verklaring van goed gedrag krijgen. morgen naar de dokter voor een rondje kniekloppen en ogenkijken (hij moet o.a. checken op een ziekte die in europa al bijna een eeuw niet meer voorkomt). en naar de advocaat om de dan complete papieren voor mijn studievergunning in te leveren samen met mijn paspoort. dan heeft ze ook voor 90% de papieren voor onze permanente verblijfsvergunning.

morgenmiddag de laatste hand leggen aan het gastenverblijf. er wordt zelfs gefluisterd dat we in september gasten krijgen waar we niet op hadden durven hopen...

§ dozen schuiven

tien weken na de verhuizing from hell en nu was het mooi geweest. nico organiseerde de vuilnismannen en die hadden er nog een hele klus aan om de kartonnen meute te verplaatsen. de verhuisdozen vulden precies helft van de garage, van onder tot boven. de roldeur kon nog net open.

we hadden de verhuizer gevraagd zijn huurdozen te komen ophalen. er stond een week voor in het contract, dus hadden we extra hard gewerkt om ze leeg te krijgen. na de schandalige chaos van de verhuizing wilden we niet ook nog dozenhuur hoeven betalen. het bleef stil. in de week voor onze januarireis heb ik een nieuw bericht gestuurd: als ze niet binnen 48 uur waren verwijderd gingen wij ervan uit dat pickfords het eigendom verwierp.

na het verrassende antwoord "waar woont u eigenlijk?" bleef het verder stil. we hebben helemaal niets meer gehoord. ook dit onderdeel van onze "full service verhuizing" mochten we dus zelf opknappen.
mooiste vondst sindsdien, behalve de vrijgekomen parkeerplaats: de boormachine.

§ rommelige dagen

het zijn weer onrustige tijden. veel moet in gang worden gezet of gehouden; van alles gaat net niet goed of net wel goed. we zijn het dienstverblijf aan het omtoveren tot gastenkamer, er lag een bult werk te wachten op nico, gisteren heb ik anna (onze domestic) meteen naar huis en naar de dokter gestuurd met zoiets als een ontstoken oog en vandaag hoorden we dat er nog weer een hoop herhalingspapier moet worden verzameld voor de volgende vergunning.

we moeten alwéér een longfoto laten maken, vaste prik voor elke vergunning omdat er veel tbc wordt geïmporteerd. in de afgelopen anderhalf jaar hebben we dat zo vaak moeten laten doen dat ik heftig mopperde bij onze advocaat. ze stelde voor om de volgende keer de overheid aan te klagen voor het ontwikkelen van stralingsziekte.

verder het gebruikelijke iedereen achterna bellen... je hebt het gevoel dat je geen stap vooruit komt, maar het moet wel gebeuren. gewoonlijk is het dan over een of twee weken oogsttijd, wanneer plotseling alles tegelijk goed komt. komt mooi uit, want in de tussentijd hebben we logees en dus wel iets anders aan het hoofd.

§ bijna slapeloos

nederlanders zijn de langste mensen ter wereld, was laatst weer 's in het nieuws. zuid-afrikanen duidelijk niet want met de standaard bedmaat heb zelfs ik moeite. met regelmaat krijgen we de vraag of ze in nederland allemáál zo groot zijn. steevast luidt het antwoord dat ik met mijn net-geen-1.80m zelfs maar heel gewoontjes ben.

ons nieuwe bed moest dus speciaal gemaakt worden, want nico is nog een stuk langer. het bestellen ging met horten en stoten. ook al doordat onze toen nieuwe bankrekening nog allerlei limieten had op besteedbaarheid, ondanks andere afspraken. met kunst en vliegwerk en vooral internetbankieren, waar ze hier dol op zijn, kwam dat goed.

vervolgens hoorden we echter niets meer en dat baarde ons wat zorgen. bij navraag bleek het allemaal nog te kloppen. we hebben nog eens extra uitgelegd dat schoonmama komt logeren, en ons dreigement herhaald dat ze in de winkel komt slapen als het bed niet op tijd wordt geleverd. het zorgde er in ieder geval voor dat ze nog wisten wie we waren...

afgelopen woensdagmiddag ineens telefoon: dat ze het bed kwamen afleveren. toch nog een week eerder dan onze limiet kwam op donderdag de matras. wow. maar eh, de matras? waar is de rest dan? - welke rest mevrouw?

bellen bellen. o jee. nou, het bed wordt nog gemaakt en staat in de fabriek in durban. over een week kunnen we het leveren. tsja, wat konden we anders doen dan ons schikken? toch kregen we vanmorgen het extra extra grote bed alsnog. nu op jacht naar lakens die een beetje passen!

§ uitgeven en studeren

dank voor de aanmoedigingen! natuurlijk heb ik er zelf ook al 's over nagedacht om het krantje over te nemen. maar ik denk nog even verder. het zou in mijn ogen dan een uitgave zoals metro moeten worden, dat wil zeggen zonder betalende abonnees en met voldoende advertenties om de kosten te dekken. de oude generatie heeft namelijk geen cent te makken en ik verdenk de nieuwe expats ervan dat ze er geen cent aan willen uitgeven, omdat ze nog veel contact met nederland hebben. dat leidt ertoe dat ik me als uitgever het meest van de tijd moet bezighouden met de advertentieverkoop (niet bepaald mijn forte, maar abonnees werven evenmin). en dan 's avonds nog een paar stukkies tikken.

bovenal heb ik uiteraard nog lang geen werkvergunning. dat duurt nog een jaar of twee. het houdt in dat ik geen enkele vorm van inkomen mag hebben om de aanvraag van onze verblijfsvergunning niet in gevaar te brengen. dus ook die leuke freelance-aanbiedingen heb ik moeten afslaan. nico wil het heel netjes spelen en hoewel ik soms tegen de muur loop moet ik 'm wel gelijk geven.

vanmiddag is de inschrijving aan de universiteit van witwatersrand, zo fijn afgekort tot wits. ik heb 't al eerder verteld: journalistiek is een puur rationele keuze, het heeft mijn hart niet echt meer maar het is wel de snelste manier om een papiertje te halen. en dat is alles wat telt, het gaat om het cv. heel misschien komt er nog een oud vonkje terug, maar eerlijk gezegd ga ik ervan uit dat het gewoon doorwerken wordt.

in de eerste periode mag ik maar één vak doen (journalism a). dat moet ik halen met minstens een 6,5, dan mag ik de andere vakken gaan doen. de faculteit lijkt te werken onder het motto 'bij de loodgieter thuis lekt het ook altijd' want het is enorm moeilijk om aan informatie te komen. maandag kwam ik er na veel drenzen achter wat mijn lestijden zijn. wanneer de eerste les is weet ik nog niet...

§ publish or be damned

de nederlandse post, het krantje voor nederlanders over nederland, zocht een medewerker. dat kwam ik op zeer curieuze wijze te weten: mijn tante belde me op.

nou klinkt dat niet zo ongewoon. maar die bewuste tante heb ik in de afgelopen dertig jaar misschien eenmaal gesproken. ze woont in de woeste woestijnige binnenlanden bij haar dochter en diens gezin. tante zag de vacature in de nederlandse post en belde haar ex of het niks voor hem was. hij gaf unverfroren mijn telefoonnummer.

de krantenmaker en ik maakten een afspraak voor wanneer ik weer terug was. ik heb de krant nog nooit gezien. de maker wel, hij is een oud-collega van me. zo'n veertien jaar geleden heb ik hem thuis opgezocht toen we hier op vakantie waren.

vandaag kreeg ik een telefoontje van hem. keurig twee dagen voor de afspraak. het nieuws is dat hij na overdenking geen medewerker meer nodig heeft: hij gaat met de krant stoppen. dit jaar maakt hij nog uit en dat was het, na 62 jaar nederlandse post. het abonneebestand vergrijst sterk want de nieuwe expats hebben andere interesses. daarmee lopen de kosten op, het volume voor een goedkoper posttarief nu wordt niet meer gehaald. ook niet onbelangrijk: de maker nadert de 70 en vindt het mooi geweest.
een eervol einde van de uitgave. ga wel, sibolt!

§ 't is groen en het...

nijlpaarden zijn gevaarlijk, dat weet elke afrikaan. als je tussen een nijlpaard en zijn water staat word je zonder pardon verpletterd, want de toegang tot water is heilig voor ze. in afrika sterven jaarlijks meer mensen door toedoen van nijlpaarden dan door welk ander wild dier ook.

kikkers zijn een beetje eng, vinden anna en ik allebei. vooral door hun goede schutkleur. meestal zie je ze helemaal niet en dan ineens springen ze voor je voeten weg.
toen de afgelopen twee weken ons zwembad in een vijver veranderde waren de kikkers er rap bij. anna had er snel genoeg van en vroeg de tuinman de kikkers te verwijderen. maar misschien was hij ook wel bang voor kikkers, dacht ze. want hij had het niet gedaan, kijk maar, het water zit er nog steeds vol mee.

na een aantal misverstanden begreep ik ineens dat ze gewoon niet zoveel van kikkers af weet. voor hollanders zit zoiets helemaal in het systeem maar anna komt uit mpumalanga, een regio met weinig water. en ineens wist ik de vergelijking die het helder maakte. kikkers zijn net hippo's, verklaarde ik. ze keren onmiddellijk terug naar het water. ahaa, dat hielp.

§ werken of niet

dingen die niet werken.
bij thuiskomst bleken we een vijver te hebben waar eens het zwembad was. dat schijnt zo te horen wanneer wij ergens gaan wonen (zie de vorige keer). dit nieuwe bad heeft geen chloor en er springen kikkers in en uit dat het een aard heeft, want de pomp is kapot. naar het winkelcentrum om zwembadverstand te zoeken. morgen komt de reparateur.

vanavond mocht nico van zichzelf even pauze uit de schier onafzienbare stroom werk die via email op hem afkomt. een goed moment want zijn laptop was net gecrasht - ruim een uur werk naar de knoppen en als bonus een folder met relevante mail opgevroten. gelukkig is de deadline pas morgenvroeg [ironische blik]. hij zijgt op de bank neder. is het beeldscherm van de tv er ineens mee opgehouden. niet leuk. morgen bon zoeken. nee, eerst maar naar de winkel terug voordat weer eens blijkt dat ze die hele bon niet nodig hebben.

dingen die wel werken.
we hebben een nieuw huisdier. het is een elektriek konijn dat ik al heel lang wilde. eindelijk is het ook in nederland te koop en er is zelfs een versie 2 inmiddels, met microfoon in zijn navel. daarom heet ie khubu, setswana voor navel.

§ licht

licht! zon! na twee weken druilerigheid met in het begin een heel enkel snippertje sneeuw is het heerlijk om weer thuis te zijn. het was een van mijn redenen om te willen verhuizen, dat depressieve weer. springweer - na een tijdje wil je naar de bijlmer om een herman brood te doen (nog een keer het hilton is niet zo aardig voor die werknemers). okee okee, op de vroege ochtend van ons vertrek scheen de zon. maar dat was rijkelijk laat.

op de terugweg streden vader en dochter om de prijs voor het omvallende glas. het is ex aequo geëindigd. als ik het goed heb bijgehouden scoorden ze beiden drie volle. knap he? jammer dat ik niet steeds uit de weg wist te blijven...

§ knoop doorgehakt

twee weken zijn veel te kort, zoals altijd. we lopen alweer met de tong op de schoenen. het voordeel van een klein kind is dat die vanzelf laten weten dat het te gek wordt. vandaag heeft rikki rustdag. en mamma eigenlijk ook, ik ga de losse eindjes doen en hopelijk wat boodschappen. weer eens wat anders dan snel de bakker binnen rennen voor een bolletje en hup de auto weer in.

de consequentie is dat ik net aan een lijstje mensen bericht heb gestuurd dat we ze deze eerste keer nog niet kunnen zien. het blijft spijtig, maar het gaat gewoon echt niet. hopelijk is er gauw een volgende keer. of ze komen naar ons toe natuurlijk...