Archives

Next Archive Previous Archive

August 2011
July 2011
June 2011
May 2011
April 2011
February 2011
January 2011
June 2010
April 2010
March 2010
December 2009
November 2009
October 2009
September 2009
August 2009
July 2009
June 2009
April 2009
March 2009
February 2009
January 2009
December 2008
November 2008
October 2008
September 2008
August 2008
July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
March 2008
February 2008
January 2008
December 2007
November 2007
October 2007
September 2007
August 2007
July 2007
June 2007
May 2007
April 2007
March 2007
February 2007
January 2007
December 2006
November 2006
October 2006
September 2006
August 2006
July 2006
June 2006
May 2006
April 2006
March 2006
February 2006
January 2006
December 2005
November 2005
October 2005
September 2005
August 2005
July 2005
June 2005
May 2005
April 2005
March 2005
February 2005
January 2005
December 2004
October 2004
September 2004

Calendar

About

archiefpagina van weblog zonzij, berichten vanuit afrika.
zomer/herfst '04: ivoorkust
sinds december '04: zuid-afrika

heutes paradies

Linkdump

§ glazen bol

ha, kijk eens aan, mijn voorspellende gaven zijn nog best in orde. al jarenlang vul ik in alle polls in dat het kabinet in de lente van 2006 zou vallen over een relatieve kleinigheid. en zie.

zal ik er eerlijk bij zeggen dat dat destijds was gebaseerd op de bedroevende managementkwaliteiten die balkenende ten toon spreidde in donners zijn eerste kabinet. die zijn in ieder geval een stuk verbeterd. toch vind ik het goed om te zien dat d66 eens een keer niet alleen een mening heeft, maar ook de consequenties ervan trekt.

§ opnieuw doorgelicht

nou waren we eind maart uitgebreid gekeurd, en hebben we dat allemaal dubbel laten uitdraaien voor deze vergunningaanvraag. jammer dan: dat is allemaal maar drie maanden geldig. dus daar gaat ie weerrr... gisteren nieuwe röntgenfoto's, morgen nieuwe huisartskeuring. zucht.

§ nu al traag

op 10 mei noteerde ik blij in mijn agenda dat onze advocaat de procedure voor de permanente verblijfsvergunning ging opstarten. iets te blij, iets te weinig gewend aan de lokale omstandigheden. want vandaag bezochten we haar met een pak nakomende documentatie. we maakten een afspraak voor eind volgende week. en dán pas gaat ze de boel inleveren bij binnenlandse zaken. in de tussentijd was er nog niets gebeurd. goeie help, we zijn nog niet eens begonnen of we hebben al zeven weken vertraging.

we beginnen bij fase 1, een omzetting van de huidige verblijfsvergunning naar andere gronden. die duurt een week of zes, en dan gaan we naar fase twee. die duurt tussen een jaar en achttien maanden. er verandert de hele tijd van alles en er raakt ook nog weleens een dossier zoek op het ministerie. we zijn dus erg benieuwd naar het vervolg!

§ woonkamer

in het kader van een grote eindelijk-eens-doen-actie hebben we laatst onze inrichting gepimpt, vooral de woonkamer. leuk is ie he?je staat met je rug naar de tv, aan je linkerhand de eettafel, uiterst links op de foto de entree naar de keuken. rechts de patio, het zwembad en de braai, met de schuifpui ertussen.

§ woest en zoek

zondag is hier huizen-kijk-dag. nico had een interessant stuk land gezien, ergens achter het oefenterrein van de 4x4-club, in de wildernis van het highveld op weg naar de magaliesberge richting hartbeespoort. naar nederlandse begrippen: berg en dal, heel veel hoog gras en rotsgrond. geweldige uitzichten, amper een weg, toch al behoorlijk in the middle of nowhere en dat op een half uurtje van huis. als je op de kaart kijkt lijkt het net middenin de bebouwing, maar da's hier een tamelijk relatief begrip met al die ruimte.

er stonden wel wat bordjes van makelaars met een pijl de zandweg op. merkwaardig genoeg was er van elke makelaar maar één bordje - bij ons in de nieuwbouwbuurt staat er elke vijf meter een bord, net zo lang tot je er bent. het eerste stuk kenden we wel, dat is de weg naar de club. daarna werd het al snel een ontdekkingstocht. mooi! ruig! en niks te vinden natuurlijk. dus toen we na zowat tien kilometer offroaden toch nog bij een hek strandden moesten we weer omdraaien. maar we hadden wel een leuke middag.

§ mini-corruptie

ik verzend bergjes kaarten en er moeten dan ook regelmatig nieuwe postzegels worden gekocht. laatst was ik weer eens op het vliegveld, waar ook een postkantoortje is. ik bestelde een mapje van tien. die zijn 38 rand, sinds de prijsverhoging in april.

de al wat oudere witte vrouw (denk: gelovig van het afkeurende soort, slechte make up, te harde haarverf) achter het loket rekende unverfroren 40 rand. jeetje, zijn ze alweer duurder geworden? vroeg ik, haar een uitweg gevend. waarop ik een hele preek kreeg over dat anderen zulke boekjes ongeprijsde airmailzegels bij het postkantoor halen en ze dan in hun winkel of hotel voor 70 rand verkopen. is allemaal waar. maar bij het officiële postkantoor verwachtte ik toch niet afgezet te worden!

haar percentage is iets minder lullig dan ik dacht, want pas later zag ik dat dit de oude zegels zijn, die van 36,50. toen ook pas bedacht ik me dat ik ze misschien niet had moeten kopen. maar ja, dan is iemand anders de klos. nu heb ik haar tenminste laten weten dat ik heel goed wist dat ze me naaide. net of ik daar wat mee opschiet. had ik een bonnetje moeten vragen, dat ik anders altijd wel krijg? mmm, dan zou de printer wel stuk geweest zijn zeker...

§ kastjes, muren

een nederlandse verklaring van goed gedrag verkrijgen is een gedoetje, als je er niet woont. vooral de zes weken wachttijd, daarvan viel onze advocate achterover. in zuid-afrika is het een fluitje van een cent, dat wist ze zeker. draaien ze zo even uit op het politiebureau. nouou...

basisgegevens invullen op een formulier en hup, vingers in de inkt. afdrukken van alle tien vingertoppen, van de lengte van de vingers, en daarna nogmaals van de duimen. industriële zeep erop, dan naar het toilet om in een minifonteintje je handen af te spoelen.

betalen. route-uitleg krijgen naar pretoria, want daar moet de boel worden ingeleverd. even langs kantoor zodat nico een kopie van zijn paspoort kan meegeven. good thinking! op naar pretoria. de routebeschrijving is uiteraard naadje, ondanks mijn aandringen op een echt adres (voor de gps). erger nog, de eerste drie mensen weten niet waar ik dat gebouw kan vinden. flink rondrijden tot een hotelconciërge het niet alleen weet maar ook kan uitleggen.

parkeren. er is een vak op straat en er staat een bordje bij, 30min. de parkeerwachter wil me eerst aan de overkant hebben, vijf rijbanen verder. maar hier kan ik ook staan - behalve dat het de stoep van zijn concullega is. parkeermannen rulen de straat in de binnensteden, het is hún stoep. voor een hele of een halve euro sta je daar prima, en ze bewaken de boel als haviken.

naar binnen. zoeken, vragen. naar buiten. zoeken, vragen. elders naar binnen. zoeken, vragen. naar buiten. niemand weet waar het is. kom per ongeluk weer bij mijn auto, waar de parkeerwachters nog steeds tegen elkaar zeuren en mij dus als eerste willen vangen. nee, ik wil nog niet weg, ik kan het gewoon niet vinden! prompt loopt er een helemaal met me mee tot ik bij het goede gebouw ben.

naar binnen, roltrap op, geen wachttijd(!), weer naar buiten want ik heb wel een paspoort maar geen kopie. naar beneden, wel lang wachten bij de copyshop, weer naar binnen, sta voor het loket, nee je moet mijn buurman hebben want ik ga iets anders doen.

papieren ingenomen, betalingsbewijzen ook, stempel stempel, reçuutje terug, over 28 werkdagen vragen hoe het ermee staat.
naar buiten. waar ik nog net de parkeerpolitievrouw mijn ruitenwisser terug zie doen, over een stuk papier heen. hee! wat nou, zo lang sta ik hier nog niet, kijk, bord, 30min. en zo lang ben ik hier nog niet. (geen idee eigenlijk hoe lang ik al aan het heen en weer rennen ben, maar dat terzijde)

nee mevrouw, kijk, er is hier een hok op de straat. ja dat zeg ik, ik sta keurig in het hok. nee mevrouw, dat bord is voor aan de andere kant van het hok. u staat in het diplomatenhok.
ja maar zij... roep ik zwakjes, naar de parkeermannen wijzend die zich wijselijk op de achtergrond houden. zij zeiden dat ik hier kon staan! hoe nu?

weetjewat, zeggen de agentes, je moet naar het traffic department gaan. om te betalen, raad ik? janee... als je daar gaat huilen doen ze wat van de prijs af, raadt de official me aan.

parkeermannen (beiden) betaald, een paar straten verder naar de volgende. receptie, lift, balie, oprechte verontwaarding (van mij dan), meewarige blik (van de ambtenaarse), maar ze neemt het mee naar de officier en zowaar, er gaat 100 rand af. de helft.

naar beneden, naar buiten, andere deur in, loketten, betalen.
pfoeh. eindelijk naar huis. heel braaf gereden, want de flow van de laatste dagen is duidelijk over!

§ snelle mening

vanmiddag kwam ik twee nederlandse studentjes tegen. ze zaten zich in te drinken voor de wedstrijd. waarom ik in zuid-afrika wilde wonen, vroegen ze als een echte local (men begrijpt hier niet goed waarom we niet tien keer zo lief in europa zitten, zoals zij zelf zouden doen als ze de moed hadden). de corporale wannabees waren bijna aan het einde van hun stage en zo te zien vonden ze het mooi geweest. ook met het nadenken kennelijk.

want dat racisme hier, nou! zei de flabbigste van de twee. hij had maar één voorbeeld: bij binnenlandse zaken waren ze op de verkeerde etage uitgestapt en daar hing achter een verbouwing nog altijd een bordje 'slegs vir blankes'. mmm, dat zal dan wel zijn waarom er verbouwd werd? maar het is veertien jaar na dato! veertien! nee twaalf, en in afrika gaan de dingen soms niet zo snel. zolang buiten het ministerie die bordjes maar weg zijn he.

en de mensen kennen elkaar allemaal niet, want ze wonen achter muren. of ie wel eens in een andere wijk geweest was, vroeg ik. en of ie thuis veel marokkaanse vrienden had? nee, dat heeft er niets mee te maken mevrouw.

§ ons kent ons

toeval bestaat niet, de wereld is klein, enzo. de postcrosser die me vandaag om goede raad vroeg gaat werken op de boerderij/het project van uitgerekend een stel met wie ik twee maanden geleden zo'n leuk gesprek had over hun bedrijf. het stikt hier van de nederlanders, dus 't is behoorlijk toevallig dat ik nou net deze ken. en zij wonen wietwagenweg, dus dat ik ze überhaupt sprak is ook niet zo heel gewoon. ben benieuwd hoe dat verder gaat; we hebben het destijds gehad over samenwerking, dus wie weet wat er nog allemaal van komt. of niet, als ze er nog niet aan toe zijn.

§ rijmt niet, klopt wel

het gebeurt hier live, ik hoor het over de telefoon en ik lees het evenzeer op vrijwel alle maillijsten: vandaag lijkt zo'n kosmische dag dat er belangrijke verschuivingen plaatsvinden. voor zover ik het meekrijg nog allemaal ten goede ook!

eigenlijk ging er maar een ding mis en dat is dat op school onze vrolijke wintervakantie-uitsmijter meer verwarring dan vrolijkheid veroorzaakte. we kregen het niet echt voor elkaar om het concept van rijmen over te brengen op de 3rd-graders. ze waren echt van goede wil maar ze hadden geen flauw idee waar we het over hadden. zoals zangers doen, probeerde ik, overtuigd hiermee een snaar te raken. mooi niet. sommige kinderen snapten wel wat we wilden horen en legden vervolgens in hun eigen taal aan de anderen uit wat de bedoeling was. daarna keken ze nog steeds stomverbaasd...

§ inhalen

heb van de week lekker zitten pielen en een paar voorbeelden voor websites in elkaar geknutseld voor vriendinnen. een smoes om bij hen de internetverbinding te kunnen gebruiken, uiteraard... nu het thuis weer kan is het tijd voor een grote inhaalslag. iedereen is al halverwege de eindopdracht van de php-cursus en ik heb gisteravond les 1 ingeleverd. hoei!

vaderdaggers, als straks de telefoon het nog steeds doet ga ik jullie bellen. niet-vaderdaggers, we leven met jullie mee, voor zover gewenst. vooral met die ene die vandaag jarig is. kus!

§ handen vol

speciaal voor yvonnep: een van de nieuwe tafeldingesen.

§ roeptoeter

met wat horten en stoten is telkom na 18 dagen weer in de lucht. traag als stroop, maar och, 't is maar adsl. het ís er in ieder geval weer, meest van de tijd. nou nou! maar het is echt reuze lollig om weer eens vanaf huis te kunnen telefoneren (we hebben ook vrijwel geen mobiele ontvangst thuis). nico is er ook weer even. ondertussen ben ik sociaal lekker druk, schieten de cursussen er helaas steeds bij in, hebben we nog heel veel papierwerk af te handelen voor de permanente verblijfsvergunning en ga ik eens bedenken waarover ik ook alweer allemaal wilde bloggen.

o ja nieuw woord: vuvezela. betekent zoiets als roeptoeter en is specifiek een tribune-accessoire. het hele land staat al tijden in het teken van de vólgende wk, want die is hier. vier jaar om alles in orde te krijgen lijkt behoorlijk aan de korte kant. maar er is een ijzeren wil om het allemaal goed te doen, om te laten zien dat afrika (ja heel afrika) zoiets aankan.

bovendien is het een uitgelezen kans om bafana bafana ("onze jongens" oftewel het nationale team) geplaatst te krijgen. uit zichzelf gaat dat voorlopig beslist niet lukken - de heren lijden hevig aan een tot voor kort ook in nederland populaire voetballersziekte, namelijk dat ze daar voor zichzelf staan.

§ retail therapy

om de lol erin te houden werd ik vanmorgen om half zeven wakker van de ups: de stroom was uitgevallen. gebeurt een stuk minder vaak dan telefoon en internet, maar ik begon me al met al toch wat onthand te voelen. ben maar gaan shoppen. niet mijn grootste hobby maar met een doel voor ogen is het best leuk. er moest nog het een en ander worden aangeschaft in de categorie 'doen we nog wel eens': een tuinsproeier want de irrigatie is nog altijd naadje, kussens voor op de bank, dingesen voor op de salontafel. en alvast een kadootje voor de domestic fantastic, want die blijkt behoorlijk zwanger.

§ oranje invasie

ahaa, bij het lezen van de online opinies wordt me zomaar duidelijk waarom ik gisteravond in de pizzeria ineens werd omvergelopen door een horde dronken jonge hollanders: de plaatselijke kroeg is omgekletst om zich te benoemen als holland house. ben wel benieuwd waar ze ineens allemaal vandaan komen, die jonge horken. ze zijn nog niet zo lang hier dat ze zich hebben aangepast - de locals zijn wat beleefder aangelegd aangaande de persoonlijke ruimte, zal ik maar zeggen.

de arme pizzeriamedewerksters hadden ogen als verschrikte hertjes, met die mogelijke hooligans in huis. tsja, dat valt dan ook wel weer mee natuurlijk, ondanks het onophoudelijke geschreeuwzing. maar klandizie brachten ze wel - de wachttijd was zo lang dat ik maar ergens anders eten ging halen.

§ nog lang niet terug

Tjonge soms weet je weer wat het is om in een derde wereld land te leven. Onze telefoon (en dus ook internet verbinding) zijn nu 13 dagen afwezig, daar kwamen we achter na ons bezoek aan Europa. elke dag bellen met telkom en eindelijk iemand die wat meer info wil geven. Sorry we wachten op de beschikbaarheid van een techneut. maar we hebben een grote achterstand. Na wat doorvragen kom ik er achter dat de achterstand momenteel 20+ dagen is. we zitten dus nog wel even zonder communicatie middelen omdat ook het mobile signaal nou niet alles is bij ons thuis.

gelukkig vond ik een goede training in london en ben dus nu in een hotelkamer dit blogje aan het schrijven. Maar ik kan ook eindelijk weer kontakt maken met mijn vrienden in WOW is wel weer eens wat anders om ze weer te spreken na bijna drie weken.

§ not so splendid isolation

de communicatie is niet best dezer dagen. terwijl telkom ons gerust nog laat wachten worstel ik met de gprs-kaart, langzaam, langzaam. ik was zoveel dingen van plan, maar het schiet niet op zo, dus doe ik maar andere dingen. telefoneren gaat ook vrijwel niet - thuis geen landlijn en nauwelijks mobiele prik.

nico is op stap voor zijn jaarlijkse 'off site meeting' waar 'de plannen voor het komende boekjaar worden besproken' maar eigenlijk de resultaten van het afgelopen jaar worden gevierd. daar is niet eens telefoon, dus hij heeft gelukkig weinig last van dit gedoe.

en ik... ga vanavond naar de kroeg. niet om de eenzaamheid te verdrinken, zoals bekend - het is gelukkig quiz night en we hebben bij nader inzien toch een team.

§ ontwend

't is alweer bijna twee weken geleden dat de allergie-arts me vertelde dat ik alles weer mag eten. zolang je nog op 'niet' staat weet je exact wat je daarna als eerste gaat doen. en wat als tweede, en wat daarna. maar in het echt is het tamelijk moeilijk om over de verbazing heen te komen. om bij een menu niet meteen in gedachten te gaan strepen, en dan te kijken naar die ene mogelijkheid die overblijft (en die je gisteren ook al at).

toch is het uiteraard ronduit heerlijk dat het niet meer hoeft allemaal, dat gedoe. dat ik niet meer de hele dag nee hoef te zeggen. maar de plotselinge keuze is ook overweldigend. en die pizza waar ik zo naar uitzag? pas vrijdagavond at ik er voor het eerst een. nog tamelijk per ongeluk ook. maar... hij was wel heel erg lekker.

§ anders

ik brei, ik spin, we kijken zelfs tv... het leven is beslist anders zonder telefoon en internet. maar niet leuker.
(merkwaardig genoeg lezen we allebei niet. leesdip!)
telkom heeft gewoontegetrouw gevraagd of we het weekend thuis willen zijn voor de techneut, opdat ze ons vanochtend konden vertellen dat we beslist niet eerder dan maandag gebeld worden voor een afspraak.

§ egoli

egoli, gauteng, het betekent eigenlijk allemaal hetzelfde: plaats van goud. gauteng is de provincie waarin joburg en pretoria liggen en egoli is de naam waarmee in het zulu onze woonplaats wordt aangeduid. veertig procent van 's werelds goud komt hier vandaan, dus enige logica is daar wel in te vinden.

voor het communicerende petekind waren uiteraard nieuwe bedeltjes aan de armband geboden en dat zochten we natuurlijk thuis het best. goud zat tenslotte. in diezelfde winkel vond ik zowaar ook een heel mooie ring. dat is bijzonder, want ik vind bijna alle ringen lelijk. nico was supersnel romantisch en kocht 'm voor me (voordat ik het zelf deed).de vlecht werd op maat gemaakt en vanmiddag hebben we 'm opgehaald. ik ben nog steeds snotterig en heel snel moe, maar hiervoor wil ik natuurlijk wel het huis uit!